Opis obrazu

Na czarnym, prawie bezdennym tle wisi wielki biały romb, lekko ziarnisty, jakby oddychał tysiącem drobnych kresek. Przez jego krawędzie przecinają się dwa obłe, kapsułowe kształty w szarości i czerni, miękkie, a jednak stanowcze. Kompozycja jest oszczędna, geometryczna, bardzo clean, ale nie zimna. Ma w sobie ciszę, napięcie i taki dziwny spokój, co trochę wchodzi pod skóre. To chyba abstrakcja geometryczna z nutą op-artu, oparta na kontraście, fakturze i precyzyjnym balansie form. Ja widze tu spotkanie porządku z cieniem. To wygląda jak statek kosmiczny i cukierek. Obraz może budzić skupienie, lekkie zagubienie, a nawet ukojenie, bo choć jest surowy, nie jest pusty. Troche hipnotyzuje, serio.