Opis obrazu

Na czarnym tle wyrastają dwie jasne formy, jakby wycięte z ciszy. Jedna jest wysoka, z miękko zaokrąglonym szczytem, druga niższa i bardziej zwarta, ale też kończy się łagodnym łukiem. Ich powierzchnia nie jest gładka, o nie, drży od gęstej siatki drobnych kresek w bieli, szarości i lekko srebrnym tonie. Kompozycja jest oszczędna, geometryczna, a jednak zaskakująco żywa. To wygląda jak wielkie drzwi i mały towarzysz. Czuć tu spokój, ale taki trochę niepokojący, serio. Artysta gra minimalizmem i teksturą, niemal medytacyjnie, choć bez zadęcia. Ja patrze i mam wrażenie samotności, ale też uporu. Jest w tym coś very quiet, coś co zatrzymuje. Proste, a wbija się do głowy.