Opis obrazu

Na ciemnym, niemal czarnym tle wyrasta jasna forma przypominająca owal, liść albo rozchylony znak. Z lewej strony biegnie gruby łuk, z prawej wąski, wydłużony segment zamknięty ostrymi cięciami pionu. Biel nie jest czysta, raczej drży od drobnej, ziarnistej faktury, co daje lekki szum i taki trochę cosmic efekt. Kompozycja jest surowa, geometryczna, ale nie martwa. Czuć w niej ruch i napięcie, jakby coś właśnie sie otwierało albo pękało. To jest księżyc i łódka. Widzę tu wpływ abstrakcji geometrycznej i minimalizmu, z precyzją linii zestawioną z miękką, ręcznie budowaną powierzchnią. Obraz uspokaja, a zarazem lekko niepokoi. Mnie aż ciarki przeszły, serio. Można go czytać jako opowieść o podziale, samotnosci, ale też o równowadze.