Opis obrazu

Obraz jest prosty, ale wcale nie banalny. Górę wypełnia chłodny turkus, dół ciężki, niemal czarnofioletowy pas, a na styku tych pól siedzi wielkie koło przecięte idealnie poziomą linią. Jego górna część jest ciemna i matowa, dolna wpada w miękki fiolet, jakby lekko świeciła. Kompozycja jest oszczędna, geometryczna, bardzo clean, lecz pod tą ciszą coś wyraźnie drży. To jest kula jak planeta. Czuję tu spokój, ale taki trochę niepokojacy, jak przed snem albo tuż po burzy. Artysta stawia na minimalizm, gładkie przejścia i mocny kontrast barw. Ten obraz nie krzyczy, on mruczy. Dla mnie mówi o równowadze, podziale, może o dwóch stanach duszy, serio, coś w nim zostaje.