Opis obrazu

Obraz pokazuje ciche wybrzeże skąpane w rozbielonych błękitach, szarościach i zgaszonych brązach. Linia horyzontu jest niska i spokojna, a kompozycja szeroko otwiera przestrzeń, jakby morze miało zaraz wciągnąć człowieka w swoje milczenie. Na pierwszym planie leżą ciemne, nieregularne kształty drewna i kamieni, namalowane grubszym gestem, trochę surowo, trochę od niechcenia. Fale są lekkie, rozmyte, miękko prowadzone pędzlem. To jest morze jak z bajki. Całość ma impresjonistyczny sznyt, ale z nutą realizmu i fajnym wyczuciem światła. Czuję tu samotność, lecz nie taką straszną, bardziej spokojną, nawet kojącą. Ten obraz niby nic wielkiego nie robi, a jednak serio zatrzymuje na dłużej i troche ściska w środku.