Opis obrazu

Na obrazie widać szeroką, lekko rozkołysaną przestrzeń pól, przeciętą piaszczystą drogą, która biegnie prosto w głąb kadru i trochę jakby wciąga człowieka do środka. Dominują zgaszone zielenie, ciepłe żółcie i ogrom nieba w mlecznych błękitach, szarościach oraz kremowych smugach chmur. Po prawej leży złotawy stóg, prosty kształt, ale robi robotę i równoważy kompozycję. Pociągnięcia pędzla są miękkie, swobodne, impresyjne, miejscami niemal szkicowe, a jednak wszystko oddycha. To niebo jest jak wielka kołdra. Czuć ciszę, lekki wiatr i taki spokój, aż człowiekowi robi sie lżej. Dla mnie jest w tym coś tender i trochę nostalgicznego, jak wspomnienie lata, które już mija.