Opis obrazu

Na obrazie rozlewa się ogromne niebo w chłodnych błękitach i mlecznych bielach, przecięte delikatnymi, różowawymi chmurami. Niżej pola układają sie w szerokie pasy zieleni, ochry i przygaszonego brązu, a przez środek biegnie ciemna, trochę błotnista droga z dwiema maleńkimi postaciami. To wygląda jak spacer do końca świata. Kompozycja jest prosta, ale przez ten wielki oddech przestrzeni robi sie bardzo deep i poruszająco. Widać luźne, impresyjne pociągnięcia pędzla, grubszą farbę i lekko szkicowy gest artysty. Jest tu cisza, spokój, ale też jakas tęsknota, no wiecie, taka zwykła i ludzka. Patrząc, czuje lekki ścisk. Obraz jest jak pole i niebo i ludzie są malutcy. Można w nim odnaleźć samotność, drogę, a też obietnice, że gdzieś dalej jednak coś czeka.