Opis obrazu

Na obrazie rozlewa się miękka paleta błękitów, szarości i przygaszonych zieleni, przełamana ciepłym brązem brzegu i delikatnym różem chmur. Kompozycja jest szeroka i spokojna, ale nie nudna, bo oko od razu łapie samotne krzesło na kamieniu i ciemną łódkę schowaną przy trzcinach. Woda wygląda jakby się ruszała, serio. To niebo i jezioro są takie wielkie. Pociągnięcia pędzla są luźne, impresyjne, miejscami niemal szkicowe, przez co całość ma lekko unfinished urok. Czuć ciszę, taki dziwny bezruch przed wieczorem albo po nim. Mnie ten obraz trochę ściska w środku, bo mówi o czekaniu, o czyjejś nieobecności, ale też o prostym pięknie natury, co po prostu działa.