Opis obrazu

Obraz uderza od razu. Twarz Madonny jest rozbita na ostre płaszczyzny i ciepłe smugi czerwieni złota oraz brunatnej czerni. Kompozycja jest gęsta prawie ściśnięta w kadrze jakby postacie nie miały gdzie oddychać. Długie blade dłonie układają się nienaturalnie i to robi mocne wrażenie. Tło migocze jak stare złoto a farba wygląda grubo szorstko trochę jakby była drapana i kładziona z uporem. To jest trochę smutne i trochę beautiful. Dziecko ma małą buzię i patrzy tak cicho. Czuję niepokój ale też dziwną czułość serio. Styl przypomina ekspresjonizm z nutą ikony i deformacją formy. Jakby sacrum spotkało się z czymś bardzo ludzkim i pokiereszowanym. Ten obraz jest jak sen co boli.