Opis obrazu

Obraz pokazuje twarz kobiety ujętą bardzo blisko, niemal ikonowo, zbudowaną z mocnych plam błękitu, granatu, bieli i rozgrzanej czerwieni. Kompozycja jest zwarta, trochę ściśnięta, jakby cała uwaga świata miała spaść na te wielkie, smutne oczy. Farba wygląda grubo, chropawo, miejscami aż świeci złotawym blaskiem, co daje efekt prawie sacred, ale bez chłodu. To jest pani co patrzy i wie wszystko. W tej twarzy siedzi cisza, zmęczenie i jakaś dziwna czułość, serio aż mnie to rusza. Styl łączy ekspresję z tradycją ikony, deformuje rysy, wydłuża nos, upraszcza kształty. Niby surowe, a jednak bardzo ludzkie, trochę nieidealne, troche jak modlitwa i troche jak szept.