Opis obrazu

Na obrazie widać wydłużoną twarz kobiety o chłodnej, niemal zielonkawej cerze, z wielkimi oczami i drobnymi, mocno czerwonymi ustami. Kompozycja jest ciasna, zbliżenie prawie wchodzi człowiekowi pod skórę, a ciemne tło z plamami brązu, granatu i rdzawej czerwieni tylko podkręca ten efekt. Pociągnięcia farby są wyraźne, faktura płótna aż się narzuca i daje takie surowe, trochę dream wrażenie. To jest smutna pani i chyba chce sie przytulić. Styl przypomina ekspresjonizm z lekką deformacją formy, gdzie proporcje nie muszą grać fair, bo ważniejsze są emocje. Jest w tym cisza, melancholia, ale też coś dziwnie czułego. Patrząc, czuje lekki niepokój, serio, jakby obraz szeptał coś półgłosem.