Opis obrazu

Obraz przyciąga od razu. Dominują tu chłodne błękity, złamane biele, smugi różu i ostre czerwienie, a wszystko zamknięte w grube, nerwowe kontury. Kompozycja wygląda jak podzielona na okna albo ramy, trochę jak ekran, trochę jak drzwi do czyjejś głowy. W górnej części majaczy twarz, szkicowana, rozedrgana, jakby zaraz miała zniknć. Na dole gęsta, brunatna plama kontrastuje z jasnym tłem i robi lekki chaos. To jest fajne i troche straszne. Styl wydaje się ekspresyjny, surowy, niemal brutalnie szczery, z gestem szybkim, spontanicznym, very żywym. Czuję tu niepokój, ale też dziwną czułość. To obraz, który nie opowiada wprost, tylko szepcze i drapie naraz. Jak sen, co trochę boli.