Opis obrazu

Obraz pokazuje smukłą twarz kobiety o pochylonej głowie, wpisaną w prostą, niemal ikonową kompozycję. Dominują tu głębokie zielenie tła, ciepłe brązy, czerwienie i złamane biele aureoli, która świeci jakby cicho, bez ostentacji. Linie są miękkie, trochę poszarpane, farba kładziona wyraźnie, z ekspresją, bez zbędnego wygładzania. To daje efekt surowy, ale bardzo human. Ona wygląda jakby była smutna i dobra. Nastrój jest skupiony, lekko melancholijny, a jednak serdeczny, no po prostu coś ściska w gardle. Widać inspirację sztuką sakralną, lecz podaną bardziej nowocześnie, emocją i kolorem niż detalem. Ja patrze i mam wrażenie ciszy, takiej co nie jest pusta, tylko pełna mysli i czułosci.