Opis obrazu

Obraz działa jak sen, troche rozmazany, a jednak mocny. U góry widać wielką, organiczną formę przypominającą mózg albo pęknięty owoc, zamkniętą w jasnym polu i oblaną chłodnym błękitem, szarością oraz rozgrzanym różem pośrodku. Na dole stoją dwie ciemne sylwetki, twarzą w twarz, jakby gadały bez słów. Kompozycja jest podzielona, ale czuć między tymi częściami napięcie. To jest jak dwa ludziki co patrzą na siebie i troche się boją. Styl wydaje się ekspresyjny, surowy, z gestem i śladem ręki artysty, bez przesadnej gładkości. Całość ma dziwny, intymny klimat, trochę niepokojący, trochę ciepły. Dla mnie ten obraz jest o bliskości, ale też o tym, że w głowie mamy niezły chaos. Bardzo human i prawdziwy.