Opis obrazu

Obraz pokazuje stylizowaną twarz kobiety, chyba Madonny, ujętą bardzo blisko, jakby wtuloną w ciszę. Dominują złota, miedzie, ciepłe brązy i ciężka czerń tła, a całość miga refleksami jak stary ikonostas. Kompozycja jest zwarta, lekko ściśnieta, z mocnym konturem i poszarpaną fakturą farby. To wygląda troche surowo, ale też bardzo szlachetnie. Mała rączka przy policzku dodaje czułości i robi robotę. Ten obraz jest smutny i świeci. Jak dla mnie bije z niego skupienie, zmęczenie, ale i jakaś dziwna nadzieja. Widać wpływ ikony i ekspresjonizmu, może nawet impastu, bo farba jest gruba, almost rzeźbiarska. Patrząc na to, człowiek czuje wzruszenie, a potem taki lekki niepokój, serio.