Opis obrazu

Obraz uderza feerią barw. dominują błękity, zielenie i czerwienie, przecięte smugami bieli i żółci. Kompozycja jest gęsta, splątana, pełna wijących się linii, które raz przypominają rośliny, raz architekture, a raz po prostu jakiś totalny sen. Wśród tych form wyłaniają się dwie twarze, lekko zdeformowane, jakby zawieszone między jawą a fantazją. To wygląda jak bajka i troche jak labirynt. Czuć ekspresjonistyczny gest, szeroki pędzel, szybkie ruchy ręki i spontaniczność, niemal raw. Obraz ma w sobie niepokój, ale też dziwną czułość. Patrząc, mam wrażenie że wszystko tu drży i oddycha. Może mówi o zagubieniu, relacji, a może o świecie, który pęka, lecz nadal jest piękny.