Opis obrazu

Na obrazie widać stylizowaną twarz kobiety, najpewniej Madonny, ujętą frontalnie, lecz z lekko przechyloną głową, co od razu robi robotę. Dominują nasycone błękity, zielenie, czerwienie i złoto, zestawione odważnie, niemal po bandzie. Kontury są grube, formy uproszczone, trochę kanciaste, a tło z aureolą mieni się jakby było zrobione z surowego światła. To wygląda jak spotkanie ikony z ekspresjonizmem. Atmosfera jest skupiona, cicha, ale też dziwnie intense. Ta pani wygląda smutno i jakby wiedziała wszystko. Pociągnięcia farby są widoczne, mięsiste, trochę szorstkie, przez co obraz żyje i nie jest grzeczny. Czuję tu czułość, zadumę i lekki niepokój, serio. To jest mama z bajki. Im dłużej patrze, tym bardziej ten wizerunek wydaje sie ludzki, kruchy, a zarazem święty.