Opis obrazu

Na obrazie widać smukłą, przerysowaną kobietę zanurzoną w miękkim, czerwonym fotelu, jakby świat ją trochę przygniótł. Tło pulsuje plamami chłodnego błękitu, czerni i zieleni, a pomarańczowe akcenty robią niezły chaos, ale taki kontrolowany. Jej twarz jest niemal maską. Oko zamknięte, policzek czerwony jak guzik, usta maleńkie i ostre. Fajnie to gra. To jest jak pani z bajki co śni. Styl balansuje między ekspresjonizmem a lekkim surrealizmem, z grubą plamą barwną i swobodnym gestem pędzla. Czuć samotność, znużenie, może nawet cichą rozpacz, choć obraz nie krzyczy. Mnie on troche uwiera i jednocześnie hipnotyzuje. Jest w nim coś very intymnego i dziwnie teatralnego.