Opis obrazu

Ten obraz uderza od razu. W centrum mamy twarz jak z pogranicza snu i maski. Poskładaną z ostrych kształtów, plam i smug farby. Jedno wielkie niebieskie oko patrzy hard i troche niepokojąco, obok płonie czerwony policzek i soczyste usta, aż za bardzo żywe. Tło miesza turkus, czerń, szarość, limonkową zieleń i ognisty pomarańcz, więc kompozycja aż drży. To jest śmieszna pani i smutna pani naraz. Czuć tu ekspresjonizm z domieszką kubistycznego rozbicia formy, szerokie pociągnięcia, przecierki, drapania, warstwy. Nastrój jest dziwny, trochę teatralny, trochę fun, ale pod spodem siedzi samotność. Ja patrze i mam ciarki, bo ten obraz wygląda jak ktoś, kto się usmiecha, ale już prawie pęka.