Opis obrazu

Czerwony azyl” należy do autorskiego cyklu „Dialogi Ciszy”, w którym rozmowa nie toczy się między bohaterami, lecz we wnętrzu człowieka. Każdy obraz jest próbą uchwycenia emocji, których nie da się wypowiedzieć słowami. Na obrazie siedzi smukła, przeskalowana kobieta o długich czarnych włosach, wciśnięta w czerwony fotel, który aż pulsuje ciepłem. Tło to istna mieszanka błękitów, czerni, żółci i gwałtownych plam czerwieni, jakby artysta malował emocje a nie ściane czy pokój. Twarz jest uproszczona, prawie maskowa, z jednym zamkniętym okiem i mocnym rumieńcem. To wygląda jak sen. Styl balansuje między ekspresjonizmem a lekką deformacją rodem z modernizmu, z wyraźnym gestem pędzla i surową fakturą. Obraz jest jednocześnie intymny i troche niepokojący. Ja patrze na niego i czuję samotność, ale też siłe, taką cichą, stubborn obecność. Dziewczynka jest jak lalka i królowa.