Opis obrazu

Obraz aż kipi od ludzi, ruchu i gęstych emocji. W centrum widać bladą postać leżącą na łóżku, otoczoną tłumem twarzy, pochylonych sylwetek i poszarpanych gestów. Dominują chłodne błękity, brudne biele, rdzawe czerwienie i żółcie, które robią tu niezły kontrast. Kompozycja jest ciasna, trochę chaotyczna, ale przez to very żywa. Pociągnięcia pędzla są szybkie, nerwowe, ekspresyjne, jakby artysta nie chciał wygładzać prawdy. To jest jak wielka scena bólu i bliskości. Dzieciątko wygląda jakby spało. Czuc tu niepokój, zmeczenie, może żałobę, ale też czułość, co serio łapie za gardło. Trochę to surowe, troche senne, a troche jak wspomnienie, które nie daje spokoju.