Opis obrazu

Obraz uderza kontrastem ciepłych brązów, rdzawych oranży i przygaszonych błękitów, przeciętych grubymi czarnymi liniami jak kratą albo szkieletem sceny. Widać trzy kobiece postacie i jeszcze jedną twarz w tle, wszystko lekko zdeformowane, kanciaste, a jednak dziwnie kruche. Kompozycja jest ciasna, prawie duszna, postacie nachodzą na siebie i wyglądają, jakby były zamknięte w jednym, nerwowym kadrze. To jest troche smutne i troche piękne. Pociągnięcia pędzla są ekspresyjne, surowe, momentami wręcz brutalne, co daje strong napięcie. Ja bym powiedział, że obraz mówi o zmęczeniu, kobiecej bliskości i samotności naraz. Ta pani wygląda jakby śniła. Czuję tu ciszę, ale taką ciężką, co aż siada na ramionach.