Opis obrazu

Na obrazie widać smukłą skrzypaczkę w czarnej sukience i żółtym kapeluszu, ustawioną niemal centralnie, jakby rządziła całą sceną. Tło miga zielenią, błękitem i przygaszoną czerwienią, a okno, rośliny i krzesła są ledwie szkicowane, lecz bardzo żywe. Pociągnięcia pędzla są ekspresyjne, trochę szorstkie, momentami wręcz nerwowe, co daje fajny, raw efekt. Dwie postacie z boku patrzą cicho, jakby coś przeczuwały. To jest dziewczynka co gra i jest ładna. Atmosfera jest niby domowa, ale ma w sobie dziwny niepokój i skupienie. Czuję tu samotność, choć scena nie jest pusta. Styl balansuje między figuracją a swobodną deformacją. Troche jak wspomnienie, które nie chce sie uspokoić.