Opis obrazu

To obraz gęsty od ludzi, gestów i rozedrganych plam koloru. Dominuje krem, brudny róż, błękit, czerń i nagłe błyski żółci, które aż biją po oczach. Kompozycja jest ciasna, trochę rozchwiana, jakby scena i widownia zlały sie w jedno. Po lewej kobieta z instrumentem wnosi chwilę spokoju, a obok tłum wiruje, patrzy, unosi ręce, no totalny harmider. To wygląda jak sen o teatrze albo kabarecie. Farba jest kładziona swobodnie, ekspresyjnie, z grubym konturem i lekką deformacją postaci, co daje mocny, almost brutalny rytm. Ten obraz jest jak impreza i jak smutek naraz. Dziewczynka by powiedziała, że tu wszyscy tańczą i troche krzyczą. Ja czuje niepokój, ale też dziwną czułość.