Opis obrazu

Ten obraz aż kipi od ludzi, gestów i barw. Widzimy gęstą, niemal ciasną kompozycję pełną postaci o uproszczonych twarzach i czarnych konturach. Dominują oranże, brązy, zielenie, błekity i przygaszona biel, a wszystko jakby drży od energii pędzla. Na środku siedzi kobieta w jasnej aureoli kształtów, wokół niej tłum, krzesła, stoły, mały piecyk czy ogień. To wygląda jak sen albo teatr, serio. Farba jest kładziona ekspresyjnie, trochę szorstko, bez wygładzania, co nadaje całości dziki rytm. To jest jak wielka rodzina na obrazku. Czuje się tu niepokój, ale też bliskość i takie dziwne ciepło. Ja patrze na to i mam lekki mętlik w głowie, lecz też wzruszenie, bo ten chaos jest oddly ludzki i prawdziwy.