Opis obrazu

Obraz aż kipi od postaci, ruchu i takiego kontrolowanego chaosu. Widać tu gęsty tłum figur, powyginanych, wydłużonych, zamkniętych w ciasnej kompozycji, jakby każdy chciał powiedzieć coś naraz. Dominują błękity, rude czerwienie, żółcie i brudne beże, a czarne kontury spinają wszystko w nerwową całość. To troche ekspresjonizm, troche szkic, troche sen. Farba wygląda na kładzioną szybko, szeroko, bez ceregieli, very żywo. Atmosfera jest dziwna, duszna, ale i fascynująca. Ten obraz jest jak wielka rodzina w jednym pokoju. Czuję tu niepokój, zmęczenie, bliskość i jakiś smutek, który nagle robi się ciepły. Artysta nie wygładza świata, tylko pokazuje go tak, jak leci.