Opis obrazu

Obraz uderza kolorem od razu. Głęboki błękit tła, ognista czerwień szat i złote obwódki składają sie na kompozycję mocną, prawie ikonową, ale jednocześnie bardzo żywą. Twarze są wydłużone, lekko geometryczne, jakby uproszczone do kilku zdecydowanych linii i plam. Maryja pochyla głowę ku dziecku, a ten gest niesie ciepło i ciszę. To jest mama i dzidziuś. W tej surowości formy czuć ekspresję, trochę prymitywizmu, trochę stylizacji bizantyjskiej, no i grube, wyraziste pociągnięcia farby. Obraz ma w sobie spokój, ale też jakiś smutek, serio. Patrząc, mam dziwne wrażenie bliskości, jakby świętość była tu bardziej ludzka niż pomnikowa. Bardzo intense i poruszające, choć nieidealne, a może własnie dlatego.