Opis obrazu

Na obrazie widać twarz kobiety ujętą bardzo blisko, jakby niemal wpadała widzowi w ręce i w myśli. Dominują nasycone czerwienie, granaty, zielenie i ciepłe beże, a wszystko poskładane jest z mocnych, lekko nerwowych pociągnięć farby. Oczy są ogromne, trochę nie z tego świata, usta małe i czerwone, szyja długa, aż dziwnie delikatna. To jest smutna pani i chyba śni. Kompozycja jest ciasna, intymna, wręcz duszna, ale ma w sobie też coś soft. Czuć ekspresjonizm, deformację i odważną pracę kolorem, bez grzecznego realizmu. Dla mnie ten obraz jednoczesnie koi i niepokoi, serio. Może mówić o kruchości, samotnosci, a też o jakiejś cichej sile, co mimo wszystko trwa.