Opis obrazu

Obraz przyciąga od razu. W złotej, dość ciężkiej ramie widać twarz Madonny i dziecka, ujęte blisko, niemal bez oddechu. Dominują turkusy, błękity, ciepłe czerwienie i złamane beże, a wszystko spięte jest grubą, nerwową kreską. Kompozycja jest zwarta, trochę ściśnieta, ale właśnie to daje siłe. To jest mama i dzidziuś. Czuć tu i świętość, i zwykłą ludzką czułość, taką no, prawdziwą. Styl wygląda na ekspresyjny, z impastem i mocnymi pociągnięciami farby, trochę jak ikona, ale rozedrgana i bardziej personal. Patrząc, mam lekki ścisk w gardle, bo te oczy są zmęczone, a zarazem spokojne. Obraz może budzić troske, wzruszenie, nawet dziwny rodzaj ukojenia, choc nie jest grzecznie piękny.