Opis obrazu

Obraz przyciąga od razu tą mglistą, lekko senna paletą szarości, zieleni, różu i przygaszonego błękitu. W centrum majaczy twarz, jakby wyłaniała się z roślin, smug i białych, nerwowych linii przypominających korzenie albo pęknięcia. Kompozycja jest płynna, trochę dzika, lecz nie chaotyczna. Wszystko tu się przenika. Farba raz jest miękka i transparentna, raz grubsza, bardziej gestyczna. To wygląda jak spotkanie abstrakcji z figuracją, bardzo organiczne i dream. Ten obraz jest jak zaczarowany las. Czuć w nim ciszę, ale też niepokój, taki cichy dreszcz. Ja mam wrazenie, że mówi o kruchości, pamięci i o tym, co ukryte pod powierzchnią. Troche dziwny, troche piękny, serio porusza.