Opis obrazu

Obraz buduje delikatny, trochę senny świat z różów, złamanej bieli i miękkich zieleni. W centrum widać smukłą, ledwie naszkicowaną postać, jakby zawieszoną między ruchem a bezruchem, a obok rozchodzą się ukośne płaszczyzny i małe, rudawe romby, które porządkują kompozycję, ale też robią lekki bałagan. To jest bardzo ładne. Akwarelowa technika, przejrzyste warstwy i cienka, nerwowa kreska nadają całości kruchość, subtelność, taki niemal whisper. Nastrój jest cichy, intymny, ciut melancholijny. Ja patrze na to i mam wrażenie, że obraz mówi o pamięci ciała, o byciu nie do końca tu. Trochę abstrakcja, trochę figura, serio fajne i nieoczywiste.