Opis obrazu

Na obrazie widać smukłą nagą kobietę o wydłużonej twarzy i ciężkich, niemal zamkniętych powiekach, jakby odpływała gdzieś daleko. Ciało zbudowane jest z ostrych, lekko kanciastych plam beżu, szarości i chłodnych błękitów, a obok pulsują czerwienie, czerń i zielonkawa butelka. Kompozycja jest ciasna, intymna, trochę duszna. To jest pani co siedzi i chyba myśli o smutku. Styl ma w sobie ekspresjonizm i nutę kubizującego skrótu, pociągnięcia są szorstkie, surowe, very mocne. Obraz nie kokietuje, tylko wali prosto w brzuch. Ja patrze i czuje samotność, ale też upór, taki cichy żar, serio.