Opis obrazu

Obraz jest oszczędny, ale wcale nie pusty. Ogromne pole miękkiej zieleni przecina biała, wijąca się droga albo rzeka, a nad wszystkim wisi przygaszone, różowoszare niebo. Po lewej stoją drzewa, proste, prawie znakowe, z rdzawobrązowymi koronami o ostrych kształtach. Daleko po prawej majaczy czarna bryła domu. Dwie ciemne sylwetki na pierwszym planie wyglądają, jakby szły i gadały. To jest obraz o ciszy, ale takiej żywej, nie martwej. Ja bym powiedział, że ma w sobie spokój i lekki smutek. Niebo jest jak wielki koc. Styl jest minimalistyczny, trochę naiwny, trochę abstract, z wyraźną fakturą farby i szerokim, swobodnym pociągnięciem. Dzieło może budzić tęsknote, ale też dziwną ulgę, no bo czasem mniej znaczy więcej i serio działa.