Opis obrazu

Obraz uderza surową prostotą. Prawie całą przestrzeń zalewa złamana biel, poprzecierana szarościami i czarnymi śladami, jakby ściana pamiętała za dużo. Na dole biegnie szeroki pas brązu i grafitu, ciężki, ziemisty, trochę jak mokra deska albo brudny horyzont. Kompozycja jest oszczędna, ale nie nudna, bo te pionowe smugi, przetarcia i plamy robią cały klimat. To abstrakcja z domieszką minimalizmu i fakturowego malarstwa gestu. Fajnie działa ta chropowatość, very raw. Czuję tu cisze, ale taką nerwową. To jest obraz jak stara ściana w opuszczonym domu. Troche smutny, troche kojący. U mnie wywołuje dziwne wzruszenie i myśl, że nawet z rzeczy zniszczonych zostaje jakaś godność.