Opis obrazu

Obraz uderza najpierw kolorem. Gęsta, prawie płonąca korona drzew rozlewa się po górze płótna w żółciach, zieleni, pomarańczach i rdzawych czerwieniach, a pod nią zalega ciężka, czarna masa pni i cienia. Na dole migocze ciemna woda, łapiąca refleksy światła jakby od niechcenia. To wygląda troche jak las o zachodzie, ale też jak sen, taki dziwny i lepki. Farba jest kładziona grubo, impastowo, z wyraźną fakturą, co daje niemal reliefowy efekt. Drzewa są jak ogień. Czuję tu niepokój, ale i zachwyt, bo całość jest mroczna, a zarazem wow, niesamowicie żywa. Artysta balansuje między ekspresją a pejzażem, nie sili sie na dosłowność, tylko buduje nastrój. I chyba własnie to najbardziej wciąga.