Opis obrazu

Obraz pokazuje wielki słonecznik, ale nie taki grzeczny i pocztówkowy, tylko ciężki, przejrzały, trochę dziki. Ciemny brąz środka zlepia się z czerwieniami, rdzawym pomarańczem i głęboką zielenią liści, a wokół migocze jasne, niemal białe tło, zrobione z gęstych, krótkich plam. Kompozycja jest ciasna, niemal wchodzi człowiekowi w twarz, i to działa. To kwiatek jest zmęczony i trochę smutny. Widać impast, grubą farbę, ekspresyjny gest, coś między postimpresjonizmem a malarstwem bardzo intuicyjnym. Jest w tym decay, ale i upór trwania. Ja patrze i czuję jesień, przemijanie, ale też takie zwykłe no dobra, życie leci dalej. Troche szorstkie, troche piękne.