Opis obrazu

Na obrazie widać bukiet słoneczników, wrzuconych niby od niechcenia do jasnego wazonu. Tło tonie w chłodnych błękitach i fioletach, a na ich tle eksplodują żółcie, pomarańcze i zielenie. Kompozycja jest zwarta, lekko rozedrgana, zbudowana grubą plamą i szybkimi, pewnymi pociągnięciami. To trochę impresjonizm, trochę ekspresja, taki żywy chaos z charakterem. Kwiaty wyglądają jak słońca. Atmosfera jest ciepła, ale też ciut melancholijna, jak popołudnie które zaraz zgaśnie. Pastel prawie oddycha, naprawdę. Ja patrząc czuję spokój, a jednocześnie jakiś lekki ścisk, bo to jest piękno bardzo kruche i chwilowe. Obraz nie jest ugrzeczniony i właśnie przez to tak mocno działa.