Opis obrazu

Na obrazie widać martwą naturę, ale taką, co aż drży od życia. Dwie srebrzyste ryby leżą na desce pośród cebul, czerwonych pomidorów i szklistych naczyń, a nad nimi wygina się zielona gałązka jak szybki, nerwowy znak. Paleta jest ciepła, pełna beżów, brązów i przygaszonych szarości, które nagle rozbłyskują czerwienią i chłodnym błekitem rybich boków. Pociągnięcia pędzla są szerokie, swobodne, trochę impresyjne, trochę wręcz juicy. To wygląda jakby wszystko było uchwycone w biegu. Ryba jest srebrna i świeci jak z bajki. Czuję tu ciszę kuchni, ale też lekki niepokój, bo piękno miesza sie z przemijaniem. Obraz jest surowy, a jednak bardzo zmysłowy, no serio, patrzy się i człowiek prawie czuje zapach stołu.