Opis obrazu

Obraz pokazuje rozfalowane pole traw i dzikich kwiatów, które niemal wylewa się ku widzowi. Dominują żółcie, zielenie i przygaszone róże, a nad nimi wisi głebokie, kobaltowo niebieskie niebo z pomarańczowymi smugami chmur. Kompozycja jest szeroka, ale zarazem trochę niespokojna, bo ciemne pasy ziemi przecinają ten krajobraz jak szybkie gesty ręki. To jest jak łąka co tańczy. Czuć tu wiatr, ciszę i taki lekki niepokój, no wiecie, jak przed deszczem. Styl balansuje między impresją a ekspresją, z widoczną fakturą i swobodnym, wręcz rough pociągnięciem. Ten obraz mnie serio zatrzymuje, bo jest dziki, nieidealny, a przez to prawdziwszy. Może budzić zachwyt, ale też jakąś tęsknote, troche smutku i wolności naraz.