Opis obrazu

Dwa pejzaże wiszą obok siebie jak rodzeństwo o kompletnie innym temperamencie. Po lewej widać falujące trawy i ciemną ścieżke rozcinającą pole, nad którą świeci gęsty błękit nieba z smugami różu i pomarańczu. Zieleń drzew jest niemal neonowa, aż trochę szalona. Po prawej kompozycja jest bardziej pozioma. Pasma złota, rdzy, granatu i mlecznej bieli układają sie w pola, wodę i wzgórza, a niebo płonie ciepłym światłem. To jest jak bajka. Artysta maluje szeroko, gestem, lekko impresyjnie, ale z pazurem ekspresji. Farba zdaje się prowadzona intuicją, bez spiny. Czuję tu spokój, ale też taki lekki niepokój przed zmierzchem. Honestly, patrząc na to, mam ochote gdzieś zniknąć i po prostu iść przed siebie.