Opis obrazu

Na tych dwóch obrazach krajobraz aż faluje od ruchu i koloru. Po lewej wijąca się, jasnoniebieska droga przecina ciemne wzgórza, malowane grubą, miękką plamą w tonach granatu, zieleni i szarości. Po prawej tarasowe pola układają się w rytmiczne, prawie hipnotyczne linie, a drobne postacie w czerwonych nakryciach głowy dodają scenie życia. To jest jak bajka o górach. Całość ma nastrój trochę spokojny, a troche niespokojny, bo nad zielenią wisi ciężkie, mroczne niebo. Widać ekspresyjny gest pędzla i lekko impresyjne podejście do światła. Jest w tym coś raw i bardzo szczerego. Patrząc, czuje sie samotność, ale też zachwyt, jakby świat był ogromny i bliski naraz. Fajnie to działa, serio.