Opis obrazu

Obraz uderza najpierw czerwienią tła. Jest gęsta, rozpalona, prawie krzyczy, a na niej wyrasta kłąb form złożonych z trójkątów, łuków, półkoli i poszarpanych płatków. Czarne linie spinają wszystko jak szkic i konstrukcja naraz. Widać echa kubizmu i abstrakcji geometrycznej, ale całość nie jest chłodna, o nie, tylko bardzo żywa i trochę szalona. To wygląda jak ogród z innego świata. Jakby kwiaty były robotami. Artysta bawi się rytmem, kontrastem i fakturą farby, miesza pastelowe róże, błękity i żółcie z mocnym orange. Czuję tu napięcie, ale też radośc i taki dziwny zachwyt. Patrząc dłużej, odbiorca może odnaleźć chaos, który jednak ma sens, serio.