Opis obrazu

Na obrazie z ciemnego, prawie smołowego tła wyłaniają się trzy białe konie, ułożone ciasno, niemal jakby szeptały sobie do uszu. Ich szyje i pyski tworzą miękki, falujący rytm, a chłodne szarości, mleczne biele i lekkie beże błyszczą na grubej fakturze farby. To malarstwo jest trochę surowe, trochę dreamy, z wyraźnym gestem pędzla i lekkim rozmyciem konturów. Koń jest biały i ładny. Czuje się tu ciszę, ale nie taką zwykłą, raczej ciężką i lekko niepokojącą, serio. Dla mnie te konie wygladają jak wspomnienie, co zaraz zniknie. Styl balansuje między ekspresją a nastrojowym realizmem, bez zbędnego gadania. Obraz może wzruszać, uspokajać, ale też zostawiać taki dziwny ścisk w gardle.