Opis obrazu

Na białym tle wyrasta dziwna, trochę ptasia, trochę parasolowata forma. Dominuje turkus i mięta, miejscami przełamane szarością i bladą żółcią, a wszystko przecinają czarne, nerwowe zawijasy, jakby tusz tańczył bez hamulców. Kompozycja jest lekka, ale zarazem rozedrgana, no totalnie w ruchu. To wygląda jak meduza co idzie na spacer. Czuć tu abstrakcję gestu i spontaniczne chlapanie farbą, z domieszką akwarelowej miękkości i ekspresyjnej kreski. Obraz ma w sobie ciszę i chaos naraz, serio. Mnie troche niepokoi, ale też wciąga, bo ten visual bałagan nagle staje się poetycki. Można tu zobaczyć samotność, kruchość, a może upór istnienia, takie trwanie mimo wszystko.