Opis obrazu

To obraz abstrakcyjny, zbudowany z mocnych kontrastów i gestu, który aż buzuje. Dominują czerń, biel, zgaszone szarości oraz rozbłyski różu i ciepłego beżu, jakby światło przeciskało sie przez mrok. Szerokie białe łuki u góry tną kompozycję i nadają jej rytm, a pionowe, poszarpane smugi niżej wyglądają trochę jak mokre ściany miasta po deszczu. To jest jak wielki cień i farba tańczy. Widać ekspresyjny impast, zacieki, szybkie pociągnięcia szpachlą i pędzlem, więc całość ma surowy, raw charakter. Obraz jest niepokojący, ale też dziwnie hipnotyczny. Ja mam ciarki, serio. Może mówić o chaosie, pamięci albo o chwili, gdy wszystko sie rozłazi, a jednak nadal trzyma forme.