Opis obrazu

Ten obraz to istne zamieszanie, ale takie dobre. Na jasnym, prawie mlecznym tle rozlewają się błękity, rude oranże, róże i czarne plamy, a wszystko spina nerwowa sieć linii. W centrum widać zdeformowaną postać z rogami, obok nagie, szkicowe ciało kobiety o płonących włosach, no i masa smug, zacieków, przetarć. To wygląda jak sen, który troche się rwie. Ja widzę tu ekspresjonizm z domieszką abstrakcji, malowanie gestem, szybkie pociągnięcia, dripy i świadomy chaos. Ten obraz jest jak wielki potwór i trochę smutna pani. Ma w sobie coś wild, ale też kruchego, intymnego. Budzi niepokój, ciekawość i takie dziwne współczucie, bo człowiek patrzy i mysli, że to może o rozpadzie, pragnieniu albo o byciu pogubionym.