Opis obrazu

Na obrazie dominuje twarz kobiety ujęta blisko, jakby prawie wychodziła z płótna. Ciepłe beże, brudne róże, szarości i głębokie czernie zderzają się tu z miękką czerwienią ust, która od razu przyciaga wzrok. Kompozycja jest swobodna, lekko rozedrgana, oparta na szerokich, gestycznych pociągnięciach pędzla i smugach farby, co daje efekt trochę surowy, a trochę dreamlike. Dziewczyna wygląda jakby spała albo odpływała gdzieś daleko. To jest pani i ma ładne włosy. Czuc tu ciszę, melancholię i taki dziwny spokój, ale też nutę niepokoju. Styl balansuje między ekspresjonizmem a malarskim szkicem. Mnie ten obraz serio rusza, bo jest w nim coś kruchego, nie do końca dopowiedzianego, no i przez to działa mocniej niż perfekcja.