Opis obrazu

Obraz uderza feerią rozbielonych różów, czerwieni i błękitów, które spływają pionowymi smugami jak deszcz po szybie. W centrum leży kobieca postać, dziwnie lekka i trochę teatralna, otoczona kołami, maskami, lampkami i jakimś absurdalnym bałaganem. Wszystko jest rozchwiane, szkicowe, a jednak bardzo celne. To wygląda jak sen po imprezie, serio. Fajna pani leży jak królowa. Atmosfera miesza czułość z niepokojem, słodycz z chaosem. Widać ekspresyjny gest, rozpryski farby, niedopowiedzenie, trochę figuracji, trochę abstrakcji. Artysta gra kontrastem i plamą, budując obraz niby lekko, ale z pazurem. Ja tu czuję samotność, teatr życia i takie dziwne wow, że piękno bywa totalnie nieporządne.