Opis obrazu

To obraz portretowy, ale taki niegrzecznie rozchwiany, jakby twarz kobiety dopiero wyłaniała sie z plam farby i pamięci. Dominują szarości, czernie, mleczne biele i przygaszone błękity, a przez nie przelatują ostre akcenty czerwieni i pomarańczu. Kompozycja jest pionowa, głowa w kapeluszu prawie rozpływa się w smugach, zaciekach i nerwowych pociągnięciach pędzla. Dziewczyna ma smutne oczy i usta jak ogień. To jest pani z chmurki. Czuć tu melancholię, ciszę i jakiś wewnętrzny chaos, serio aż ściska. Styl balansuje między ekspresjonizmem a abstrakcją, z gestem, drippingiem i surową fakturą. Patrząc, ma sie wrażenie kruchości, ale też siły, takiej very ludzkiej.