Opis obrazu

Ten obraz działa trochę jak sen, a trochę jak wspomnienie, które nie chce sie jasno ułożyć. Dominują chłodne błękity i szarości, pocięte ukośnymi, niemal krystalicznymi plamami, a przez ten lodowaty rytm przebijają mocne czerwienie, jakby żyły albo rysy na skórze świata. Kompozycja skupia wzrok na trzech kobiecych postaciach, naszkicowanych lekko, drżącą kreską, z miękkim modelunkiem akwareli i surowością kreski. To jest bardzo pretty i niepokojące naraz. Dziewczyna siedzi i patrzy jakby wiedziała coś smutnego. Czuję tu cisze, ale taką ciężką, gęstą, no serio. Styl balansuje między ekspresją a szkicem studyjnym, trochę niedokończonym, przez co obraz oddycha i lekko boli. Może mówić o kruchości, pamięci, o ciele i cieniu człowieka, chociaż każdy zobaczy tu coś swojego.